Żoliborz Spółdzielczy

Modernistyczny Żoliborz Spółdzielczy (WSM-owski) stawiany od lat 30 między Krasińskiego a Słowackiego. Mimo lat - schludny i estetyczny. Na pierwszej fotce skraj obszaru, Krasińskiego róg Wilsona (w tle kino Wisła), reszta to ulica Krasińskiego. 22.10.2020

Kolonia Urzędnicza i okolice (2020)

 

 

Powrót na Kolonię Urzędniczą - tym razem jesienią. Niestety, uliczki kompletnie zastawione autami, co realnie obniża estetykę okolicy i utrudnia robienie zdjęć. Projektanci nie przewidzieli takiej sytuacji, samochodów było wtedy mniej, ludzie chcą żyć wygodnie... Jak widać, chmury poszły precz,. Słońce zaczęło dogrzewać, i tak rozświetliło budynki że masa dobrych kadrów nie nadaję się do niczego. Roślinność też nie pomaga (choć oczywiście świetnie że jest). Ciężko uchwycić urok okolicy, z drugiej strony kolonia zachwyca jakby mniej. Domki są w prywatnych rękach, niektóre są koszmarnie zabiedzone. Poza tym jest różnica w typie dachówek, co w przypadku stron bliźniaczych, stykających się, kompletnie rozwala iluzję jednego, dużego budynku.

 

 

11 lat od poprzedniej wizyty (22.10.2020). Jeśli ktoś nie by, polecam. Bezpośrednio stamtąd warto odwiedzić Żoliborz Oficerski (z placem Słonecznym), Dziennikarski, oraz uliczkę Płatniczą na Bielanach i plac Konfederacji. Może ciężko pokazać te ulice jako całość, stanowią jednak piękne tło do jakiejś sesji z modelami.

 

Co do dwóch pierwszych fotek, które odstają nieco od kubatury reszty dworkoidalnych kamieniczek: "W czasie II wojny światowej została zniszczona część kolonii przy ul. Wyspiańskiego zaprojektowana przez Romualda Gutta. Po 1945 wzdłuż ulicy Wyspiańskiego i placu Henkla powstała nowa kolonia, projektu ucznia Gutta – Jacka Nowickiego, architekta związanego z Żoliborzem i WSM. Kolonia ta nadal o stylu dworkowym o nieco zwiększonej kubaturze, dostosowanej do ówczesnego normatywu" (Wikipedia). I wszystko jasne.

Kolonia Urzędnicza

 

Żoliborz Urzędniczy, czyli Kolonia Urzędnicza obejmująca ulice Brodzińskiego i Wieniawskiego, oraz Wyspiańskiego z placem Henkla. Budynki wznoszone w międzywojniu, inspirowane szlacheckimi dworkami (XVIII-XIX w.) i kamieniczkami niewielkich miast. Białe, z dachami krytymi pomarańczową dachówką, wedle ówczesnych zapatrywań na wskroś polskie i absolutnie typowe dla tej części Europy. To co stoi teraz przy placu Henkla i Wyspiańskiego to realizacje powojenne, które zastąpiły zniszczone budynki.

Na zdjęciach nie ma najpiękniejszych budyneczków, i nie oddają klimatu miejsca - w rzeczywistości jest nie tyle kameralnie co wręcz ciasno, i totalnie przeuroczo - jak widać po zieleni (11.06.2009), zdjęcia są archiwalne. Sprzed 11 lat. Większość z tego co mam w folderze jest źle skadrowana lub robiona pod słońce, i nie nadaje się do publikacji. Trzeba będzie się tam wybrać i zrobić to lepiej.

Warto skorzystać z opcji Street View na Google Maps i zrobić sobie wirtualny spacer. Sceneria jest niesamowita. Szkoda że dziś nikt nie decyduje się na to aby budować w taki sposób.

Gdyby tylko ktoś podszedł do zabudowy Wilanowa tak jak tutaj, mielibyśmy perełkę w południowej części miasta. Miejsce magiczne i budujące wyjątkowo pozytywne emocje, do tego z historią. Oczywiście wtedy Sadyba była praktycznie pod miastem (choć nie administracyjnie) i było masę terenu bliżej Centrum, więc nikt się o to nie pokusił.

Moim zdaniem jest to świetny przykład tego co straciliśmy. Co nie mogło się dokonać w pełni. przez wojnę i PRL. Część Kolonii podczas wojny uległa zniszczeniu, ale zachowało się na tyle dużo by można było mieć poczucie że jest jakąś ciągłość między dawną Warszawą a miastem szklanych wieżowców. Inna rzecz że ta dawna Warszawa jest bardzo młoda.